Κώστας: Ο Όιγκεν και εγώ δίπλα δίπλα στο ίδιο θρανίο, πάντα σχεδόν. Κυρίως κάναμε παρέα με τους συμμαθητές του τμήματος μόνο.

Όιγκεν: Την επικοινωνία μεταξύ των αγοριών βοήθησε πολύ, η πρόσληψη του κ. Προμπονά καθηγητή Γυμναστικής. Στο Γυμνάσιο κάναμε γυμναστική μαζί με τα κορίτσια, στις ασκήσεις, στα μονόζυγα κ.λ.π. Στο Λύκειο δημιουργήθηκαν με τις συνδιδασκαλίες τα τμήματα αρρένων στη Γυμναστική.

Κώστας: Πάντως και στο Γυμνάσιο δεν υπήρχε πρόβλημα. Σχηματίζαμε μικτές ομάδες μπάσκετ ή βόλλεϋ και το μάθημα γινόταν μια χαρά με τις Καθηγήτριες της Γυμναστικής.

Σταυρούλα: Αισθάνεστε ότι πήρατε ό,τι έπρεπε από το Σχολείο, έλειψε κάτι;

Κώστας: Νομίζω ότι μας έλειπε ο επαγγελματ ικός προσανατολισμός. Ίσως όμως δεν ήταν και πολύ οργανωμένος ο τομέας αυτός τότε. Δεν υστερούσαμε σε κάτι άλλο.

Όιγκεν: Συμφωνώ αλλά από την άλλη μεριά υπερτερούσαμε λόγω Γαλλικών. Με τα διπλώματα που όλοι παίρναμε είχαμε αμέσως κάτι, μπορούσαμε αμέσως να αξιοποιήσουμ ε το υπολογίσιμο αυτό εφόδιο.

Σταυρούλα: Μετανιώσα τενου φοιτήσατε σ'αυτό το σχολείο; Ένα σχολείο με τόσο μεγάλο παρελθόν στο ασθενές φύλο;

Όιγκεν: Ένα πράγμα θα πω. Ευχαρίστως θα έστελνα τα παιδιά μου.

Σταυρούλα: Πώς βλέπετε τη ζωή σήμερα;

Όιγκεν: Πολλή ανευθυνότητα και προχειρότητα.

Κώστας: Πολύ ΕΓΩ γύρω μας.

Όιγκεν: Πολλή άγνοια και καμιά διάθεση για κάλυψη των ελλείψεων. Έντονο το «δε βαριέσαι».

Κώστας: Δεν υπάρχει λογική πολλές φορές. Μερικά πράγματα ήταν πιο σωστά παλιότερα. Βέβαια σε πολλά είμαστε καλύτερα, αλλά τα αρνητικά είναι τόσο διαδεδομένα που νιώθεις εξαίρεση, που προβληματίζεσαι μήπως κάτι τρέχει με σένα.

Σταυρούλα: Πώς βλέπετε τα παιδιά των 12 ετών, που έχουν δηλαδή την ηλικία που είχατε όταν σας γνωρίσαμε;

Όιγκεν: Τρομάζω. Μόνο την τηλεόραση σκέπτονται.

Κώστας: Δε φταίνε, θεωρώ ότι το σπί­τι ευθύνεται, εκεί είναι η διαφορά. Εκεί άλλαξαν τα πράγματα, στο πώς αντιμετωπίζεται το παιδί στο σπίτι. Το κλίμα που επικρατεί εκεί.

Σταυρούλα: Έχουν πρότυπα;

Όιγκεν: Έχουν είδωλα.

Κώστας: Που τους επιβάλλονται ως πρότυπα.

Σταυρούλα: Πώς διασκ εδάζετε;

Κώστας: Μιλώντας για νυκτερινή διασκέδαση, αν και τακτικός θαμώνας των Club από την τελευταία τάξη του Γυμνασίου, τα δύο τελευταία χρόνια έχω στραφεί στα μικρότερα bar και Bar Restaurant. Οι καθημερινές είναι ιδανικές για τέτοιου είδους εξόδους. Τις μεγάλες πίστες τις επισκέπτομαι μόνο περιστασιακά δύο με τρεις φορές το χρόνο, θέατρο και κινηματογράφος είναι σίγουρες λύσεις, ιδίως τα Σαββατοκύριακα το χειμώνα, που δεν έχω εγκαταλείψει την πολύβουη πόλη μας.

Όιγκεν: Όσο και αν ακούγεται «ρετρό» απολαμβάνω μια θεατρική παράσταση τρεις φορές το μήνα και σινεμά τουλάχιστον τέσσερις. Λυπάμαι που δε διαβάζω βιβλία λογοτεχνικά το χειμώνα, μόνο το καλοκαίρι. Σαν χόμπυ έχω το βόλλεϊ με καθημερινές προπονήσεις και αγώνες στην Γ' Eθνική («Ίωνες» Ν. Ιωνίας) πράγμα που με χαρακτήριζε από τα μαθητικά χρόνια. Διευρύνω το ρεπερτόριο μου με πινγκ-πονγκ, τένις, επιτραπέζια παιχνίδια και παρακολούθηση σεμιναρίων και προγραμμάτων που η πλειοψηφία θα θεωρούσε ντεμοντέ. Υποθέτω πως δεν είμαι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα 28 χρονου αφού οι καφετέριες και τα Club δεν είναι το φόρτε μου. Αντίθετα ο χορός με απασχολεί σε όλα του τα είδη: Eλληνικοί-παραδοσι ακοί, λάτιν, ευρωπαϊκοί. Με ενδιαφέρουν οι ξένες γλώσσες και το κρυφό απωθημένο μου εξακολουθεί να είναι η υποκριτική και η ευρύτερη μελέτη της. Όλοι με λένε ψώνιο.

Σταυρούλα: Τι ονειρεύεστε;

Όιγκεν: Στον επαγγελματικό χώρο δεν ονειρεύομαι άπιαστα πράγματα. Η δουλειά μου μ' αρέσει, και η ελεύθερη και η διδα­σκαλία στο Τ.Ε.Ε. Δεν ήταν εξαρχής στις προθέσεις μου, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα επειδή έχω επαφή με τα παιδιά. Ονειρεύομαι όμως μεγάλη οικογένεια. Είμαι μοναχοπαίδι βλέπετε.

Κώστας: Η διδασκαλία των Γαλλικών στο σχολείο μ' αρέσει. Ευχαρίστως επανήλθα στο χώρο. Ήξερα τι με περίμενε και πώς έπρεπε να είμαι. Νομίζω ότι έχω ωραία σχέση με τα παιδιά. Μιλάμε πολύ, και προσπαθώ να τους εξηγήσω διάφορα όπως π.χ. ότι το σχολείο είναι χώρος δουλειάς, ας φορούν τα «ελκυστικά» ρούχα της εποχής μας όταν βγαίνουν. Αν το κάνουμε όλοι, ίσως πεισθούν. Η οικογένεια δεν είναι άμεσος στόχος. θα επιθυμούσα ακαδημαϊκή καριέρα έρευνα και διδασκαλία μαζί. Η επαφή με τους νέους μ' αρέσει.

Σταυρούλα: Πώς βλέπετε το Σύλλογο Αποφοίτων. Tι θα θέλατ ε;

Κώστας: Νομίζω πως είναι καιρός ο Σύλλογος μας να κάνει τα απαραίτητα ανοίγματα και να μπορέσει να απευθυνθεί πολύ πιο άμεσα στις νεότερες γενιές απο­φοίτων και τελειοφοίτων. Σίγουρα υπάρ­χουν δραστηριότητες ικανές να προσελκύ­σουν τους νέους: αθλητικές συναντήσεις, εκδρομές, νυχτερινή διασκέδαση, θεματικές συζητήσεις, συμβουλευτ ικέςεπιτροπές σπουδών και επαγγελματικού προσανατολισμού, σελίδα αποφοίτων στο διαδίκτυο. Μεγάλος αριθμός αποφοίτων έχει δραστη­ριοποιηθεί σε διάφορους τομείς και οι ε­μπειρίες τους θα μπορούσαν να αποβούν χρήσιμες σε όλους μας. Η μεγαλύτερη διασύνδεση των δραστηριοτήτων του Συλλόγου με αυτές του Σχολείου ίσως εξασφάλι­ζε στο μέλλον ένα δίαυλο ουσιαστικής επικοινωνίας μαθητών-αποφοίτων.

Όιγκεν: Έχω την αίσθηση πως ο Σύλλογος Αποφοίτων είναι «αόρατος» ή έστω «δυσδιάκριτος» από τους αποφοίτους των τελευταίων ετών. Ίσως, αν η επικοινωνία ήταν και τηλεφωνική, να γινόταν πιο προ­σωπική. Ο Σύλλογος να ενδιαφέρεται ου­σιαστικά για την πορεία του Αποφοίτου και όχι μόνο τυπικά (συνδρομητικά). Νιώθω επίσης ότι οι συγκεντρώσεις που γίνονται εντός σχολικού περιβάλλοντος ενδιαφέρουν περισσότερο τους νεότερους που αρνούνται πεισματικά να ακολουθήσουν στις συνήθεις συγκεντρώσεις (τύπου ΤΑΒΟΟ) με μουσικό πρόγραμμα, όσο άψογο και αν είναι αυτό.

    Η κουβέντα μας τελείωσε εδώ. Κώστα και Όιγκεν, σας ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά χάρηκα την παρέα σας. Σας εύχομαι να έχετε υγεία, να είσθε επιτυχημένοι, χαρούμενοι και να σκορπάτε χαρά γύρω σας. Ο Σύλλογος μας είναι μια μεγάλη αγκαλιά που μας χωράει όλους.
    Σας περιμένουμε και σας, αλλά και όλες και όλους τους νέους αποφοίτους όχι για μια απλή παρουσία αλλά για μια ενεργό συμμετοχή.