|
Καλησπέρα σε όλους και καλώς ήλθατε. Η σκέψη να συγκεντρωθούμε σ'αυτόν τον γνώριμο χώρο προέκυψε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία και να που ξαναβρισκόμαστε μέσα σ'αυτήν την αίθουσα μετά από αρκετά χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι με λίγες ανεπαίσθητες αλλαγές που οφείλονται στον χρόνο που περνάει. Τον χρόνο που περνάει τρομερά γρήγορα για όλους μας. Τον χρόνο που αν τον εκμεταλλευτούμε σωστά μπορεί να γίνει ένας καλός φίλος, ο οποίος θα μας μάθει, θα μας προσφέρει και κυρίως θα μας θυμίσει…
Σε όλους λοιπόν τούτη η βραδιά σκοπό έχει να μας θυμίσει. Να μας θυμίσει στιγμές μοναδικές και πολύτιμες, ανθρώπους αξιόλογους και γνήσιους. Ο άδειος χώρος από μόνος του μπορεί να μη λέει και πολλά αν όμως κλείσουμε τα μάτια και τον αφουγκραστούμε, αυτόματα θα πλημμυρίσουμε από συναισθήματα χάρη στις φωνές που θ'ακουστούν. Φωνές της δικής μας γενιάς και όλων των προηγούμενων αλλά και επόμενων.
Η δική μας προσωπική ιστορία ξεκινάει από πολύ παλιά. Σεπτέμβριος 1986. Δεκάδες άνωστα πρόσωπα γύρω μας και εμείς χαμένοι προσπαθούμε να καταλάβουμε τί γίνεται. Κανένας τότε δε μπορούσε να φανταστεί τον ρόλο που θα έπαιζαν τα επόμενα έξι χρόνια στη ζωή μας. Κανένας τότε δε μπορούσε να φανταστεί τις εμπειρίες που θα έπλαθαν τις προσωπικότητές μας, τη σημασία αυτού του χώρου στη ψυχοσύνθεσή μας και τη σπουδαιότητα του ρόλου κάποιων ανθρώπων, που τότε φάνταζαν ως μπαμπούλες, τώρα όμως μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν δικοί μας άνθρωποι.
Ιδιαίτερη σημασία είχε η παρουσία για πρώτη φορά μαθητών σ'ένα σχολείο θηλέων. Όλοι ήταν καταδικασμένοι να μας θυμούνται αρχικά διότι μία παράδοση ετών είχε πλέον αλλάξει και στη συνέχεια για πολλούς ακόμη λόγους.
Στα χρόνια που ακολούθησαν πολλά συνέβησαν, μοναδικά για τον καθένα. Τα μαθήματα πολλά όπως και οι απαιτήσεις. Η πίεση έντονη κυρίως εκείνη για τα γαλλικά. Μέσα από τις δυσκολίες όμως, σιγά σιγά μάθαμε πώς να τα βγάζουμε πέρα με τις αντιξοότητες, πώς να προγραμματίζουμε τη καθημερινότητά μας, πώς να τα καταφέρνουμε σε πολλές παράλληλες δραστηριότητες. Όλοι θα θυμάστε περιόδους πίεσης και άγχους λόγω κάποιου επαναληπτικού test στα γαλλικά αλλά συγχρόνως αγώνων basket ή volley ή ακόμη προετοιμασία εορτών με πολυάριθμες πρόβες παραδοσιακών χορών. Στοιχεία που το καθένα από μόνο του έθεσε ένα λιθαράκι ώστε να καταλάβουμε τη σημασία όλων αυτών αλλά και τη ταυτότητά μας. Τη ταυτότητά μας η οποία ενδυναμωνόταν από το ίδιο το σχολείο. Ήμαστε μαθητές του Saint-Joseph. Ήμαστε μέλη ενός συνόλου όπου υπήρχε ενδιαφέρον, αλληλεγγύη και προστασία. Έννοιες οι οποίες τότε για πολλούς είχαν αρνητικό αντίκτυπο και ήταν συνώνυμες με τη καταπίεση.
Οι απαιτήσεις για πειθαρχία ήταν ενοχλητικές και όμως στη διάρκεια αυτών των χρόνων αρκετές φορές νιώσαμε ξεχωριστοί μέσα στο πλήθος μιας και εμείς ξέραμε πολύ καλά πως η κοινωνική συμπεριφορά πρέπει να διέπεται από κανόνες. Γνωρίζαμε πως για να πετύχεις πρέπει να σέβεσαι πρώτα απ'όλα τον εαυτό σου αλλά και τον συνάνθρωπό σου. Και αυτό, οι άνθρωποι που εργάζονται εδώ, μας το δίδαξαν με τον καλύτερο τρόπο, εφόσον φρόντιζαν να κινούμαστε σ'έναν χώρο αξιοπρεπή σε όλα τα επίπεδα.
Οι φιλίες που αναπτύχθηκαν ήταν ισχυρές. Στο γυμνάσιο μεγάλη δύναμη είχε το κάθε τμήμα μόνο του. Όλοι θυμόσαστε την κόντρα μεταξύ Γ3-Γ4 και τους επεισοδιακούς αγώνες volley εκείνης της χρονιάς. Στο λύκειο τα πράγματα άλλαξαν. Ξαφνικά βρεθήκαμε να χάνουμε τους φίλους μας, τα τμήματά μας διότι η δομή έπρεπε να είναι διαφορετική. Αυτό το γεγονός αρχικά μας αποσυντόνισε. Ήταν όμως απαραίτητο διότι μόνον έτσι καταφέραμε να γνωριστούμε όλοι με όλους και να δεθούμε με τρόπο διαφορετικό. Κάπως έτσι καταλήξαμε στην τρίτη λυκείου, χρονιά από την οποία ενδεχομένως έχουμε πιο ισχυρές μνήμες είτε λόγω των καταστάσεων που μας είχαν ήδη φέρει πιο κοντά έως τότε, είτε λόγω της πενταήμερης η οποία έχρηζε παραπάνω προσοχής, μιας και υπήρχαν για πρώτη φορά αγόρια. Οι πανελλήνιες από εκεί και πέρα θα όριζαν τη συνέχεια του καθενός. Η επιλογή σπουδών ήταν σημαντική, η γνώση δε της γαλλικής γλώσσας και κουλτούρας που το σχολείο μας είχε προσφέρει έδρασε καταλυτικά.
Οφείλουμε ένα ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους που μέσα στη πορεία αυτών των ετών μας δίδαξαν, μας ενέπνευσαν και μας βοήθησαν στις όποιες δυσκολίες μας. Μπροστά στην αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε κάποιους, ιδιαίτερα θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τις soeurs που όλα αυτά τα χρόνια ακούραστα στηρίζουν αυτό το έργο, τους καθηγητές μας για την υπομονή τους και τις προσπάθειές τους και τέλος το προσωπικό του σχολείου.